آبي تر از آنيم كه بيرنگ بميريم

   از شيشه نبوديم كه از سنگ بميريم

                                   تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبيم

  شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميريم  

                         ظيافت هاي عاشق را خوشا بخشش ، خوشا ايثار

                                        چرا ياران نميدانند كه من درياي پردردم

                                     به ظاهر گرچه مي خندم، درون تكه يخي سردم

                                         فغان ازرنج وتنهايي ،غريب اين زمان بودم

                                     به چشمم بسته بود اين قلب ، آگاه مي شود هردم

                                     نمي دانم كه از ظلمت كسي سودي به در برده

                                        كه در گرداب بي رحمي سكوت تلخ نامردم

                                       خدايا مسكنم دل بود ، آن هم در به در گرديد

                                     دورنگان را هلاكت ده از اين دوران دل سردم

                                      پر از يكرنگي وخالص  ، پراز فرياد گريانم

                                       بيگانه رفتيم اندر قعر ، پروا را به در كردم

                                          خدايا پرتو نوري درون قلب تاريكم

                                        اميد وسرپناهي ده كه يارب باز برگردم

                                     قريب چشم ودل خوردم ، اسير خانه بر دوشي

                          شدم آواره بي كس ، از آن دوران سفر كردم

 سكوتم را به باران هديه كردم

                              تمام زندگي را گريه كردم

                            نبودي در فراق شانه هايت

   به هر خاكي رسيدم تكيه كردم