ره به پیشش صاف و بس هموار بود.

در سرش سودای رفتن پیش دوست

و دلش آسوده از هر قیل و قال

سر به پا، پا در ره و دل در گرو

با شتاب و بی شکیب از رهزنان، از همگنان؛

همچو مرغی پا گرفته از زمین؛

بال در بال صبا او می پرید.

ناگهان برقی زد،رعدی خواست.

رهگذر با خود گفت: نه خدایا باران !

آسمان می غرید

با سخاوت بر زمین می داد آب.

راه از باریدن باران به کلی خیس شد.

راه رفتن روی آن هر لحظه می شد سخت تر .

رهگذر پایش به گل چسبیده بود.

دل پر از آشوب و با خود می غرید :

(( رحمت است این یا عذاب؟))

راستی را رهگذر با خود چه فکری کرده بود؟

راه رفتن بر ره هموار و آنگه راه بردن سوی دوست؟

گر چنین باشد که هر کور و کری

یا چه دانم

هر کسی از هر رهی

راه را آلوده پایش کند.

رهگذر هم مرد این راه نبود

با خودش فکری کرد.

باید او برمی گشت.

خانه اش بس راحت و ایمن ز هر شور و شری

آن طرف تر انتظارش می کشید.

پس یکی از راهها را برگزید.