غنچه از خواب پريد

         وگلی تازه به دنيا امد

                  خار خنديدوبه گل گفت:سلام

                                 وجوابی نشنيد

خار رنجيدولی هيچ نگفت

            ساعتی چند گذشت

                  گل چه زيبا شده بود

                               دست بی رحمی امد نزديک

گل سراسيمه زوحشت افسرد

           ليک ان خار در ان دست خليد

                  وگل از مرگ رهيد

                              صبح فردا که رسيد

خار با شبنم از خواب پريد.گل صميمانه به اوگفت:سلام

شانه ای کو تا بگريم زار،زار

محرمی کو تا نباشم بی قرار

با که گويم قصه ی اين غصه را

می کشد اخر مرا اين انتظار

چشم هايم خسته از باران اشک

می کشم با اشک چشمم نقش دار

کو رفيقی تا بگويم راز دل

فرق اينجا نيست در ديوار و يار

يک حصاری از غم اطراف من است

با چه بايد بشکنم من اين حصار

دوستان گويند بايد صبر کرد

حرفشان خوب است اما کو قرار

اين درد بی دواست بگذار بگذريم

اين بغض بی صداست بگذار بگذريم

نای گلوی عشق چندی است زخمی است

لبريز غصه هاست بگذار بگذريم

اين داغ سال هاست با سينه اشناست

تا اشک در خفاست بگذار بگذريم

گفتی سخن بگو اما قسم به عشق

اين کار با خداست بگذار بگذريم

کوتاه کنم سخن دست از دلم بدار

صد غم در ان به پاست بگذار بگذريم

                                                     "هوشنگ بهداروند"

دور از تو من هر لحظه را امروز و فردا می کنم

در چشمه چشمم تو را يک روزپيدا می کنم

هر وقت دل تنگ توام ايينه را بو می کنم

من عقده های خويش را بی تو چنين وا می کنم

يک روز می ايي ومن بر ساحل خشک لبم

جشن طلوع خنده را بی غصه بر پا می کنم

هر چند من اين روزها مهمان قلبی نيستم

اما بدان من خويش را در قلب تو جا می کنم

اينجا تمام لحظه ها انگار با من دشمنند

من مرگ خود را بی شما دائم تمنا می کنم

                                                                         "هوشنگ بهداروند"

*به به خودم کيف کردم از شعرای اقای بهداروند*

عشق،عشق می افریند

عشق،زندگی می بخشد

زندگی،رنج به همراه دارد

رنج،دلشوره می افریند

دلشوره،جرئت می بخشد

جرئت،اعتماد به همراه دارد

اعتماد،امید می افریند                        

 امید،زندگی می بخشد

زندگی عشق می افریند

عشق،عشق می افریند

              درس های گونه گونه هست

                  درس دست یافتن به اب و نان

                  درس زیستن کنار این و ان

                          درس مهر

                          درس قهر

                          درس اشنا شدن

                          درس با سرشک غم ز هم جدا شدن

   در میان این معلمان و درس ها

   در کنار نمره های صفر ونمره های بیست

                        در کلاس هست در کلاس نیست

                        نام اوست((مرگ))

                        و انچه را که او درس می دهد ((زند گی))است

                                                                                   "فریدون مشیری"

زیباترین دریا

            دریای است که هنوز در ان نرانده ایم

زیبا ترین کودک

             هنوز شیرخوارست

زیبا ترین روز

               هنوز فرانرسیده است

                           وزیبا ترین سخنی که می خواهم با تو گفته باشم

                                           هنوز بر زبانم نیامده است

* مابا چگونگی رفتار با خودمان به مردم یاد می دهیم چگونه با ما رفتار کنند.

* هدف بزرگ تحصیل دانایی نیست،عمل است.

* ارزش انسان به تفکر و باورهای اوست.

* ترس،همیشه از نادانی سرچشمه می گیرد.

* یک دوست، هدیه ای است که شما به خود می دهید.

* عشق،بزرگترین رویدادزندگی ست.                  

لحظه ی دیدار نزدیک است

                     باز من دیوانه ام،مستم

                          بازمی لرزد دلم،دستم

                                  باز گویی در جهان دیگری هستم

 های،نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های،نپریشی صفای زلفکم را باد!

          وابرویم را نریزی،دل!   

          ای نخورده مست

                         لحظه ی دیدار نزدیک است

                                                                        "اخوان"  

یکی در سایه ی گردوبنی لمیده فکر می کردچه حکمت داشته است که خدای عالم

گردوی بدین خردی را از درختی چنین عظیم برویاند وخربزه را بدان بزرگی از

بوته ای چنان پست؟ ناگاه گردویی از شاخه ای رها شده بر سر او فرود امد و از

اصابت ان درد در دل وجانش پیچید.سپاسگزارانه به اسمان نگریست که:اری،

بارالها! اگر خربزه بر درختی چون این می رویید اکنون از این بنده ی نادان تو بر

زمین اثری باقی نمانده بود!

پنجه در افکنده ایم

            با دست های مان

                        به جای رها شدن

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

                         بار دیگران را

                                    به جای همراهی کردن شان

عشق ما

         نیازمند

                  رهایی ست

                             نه تصاحب

         در راه خویش

                          ایثارباید

                                  نه انجام وظیفه

                                            "مارگوت بیکل"   

مطمئن باش و برو،ضربه ات کاری بود.

دل من سخت شکست ،و چه زشت به من

و سادگی ام خندیدی.به من وعشق پاک

که پر از یاد تو بود.تو برو،تا راحت تر

تکه های دل خود را سر هم بند بزنم.

زندگی چیست به جز پنجه به دیوار زدن

زندگی چیست به جز گردش پرگارزدن

کی به دلخواه گرفتیم دمی از دنیا

تو چون چشمه ی زمزم ،من ان ساکت ومبهم

تو زخم مرا مرهم ،من نیش تورا هردم

تو رود خروشانی ،من ساکن وبی روحم

تو قطره ی بارانی،من زخمی و رنجورم

تو پاکتر از گلها،من بی شوکت و تنها

تو خوب تر از رویا،من اواره ی دنیا

تو جام می نابی،من زهر ته جامم

تو روضه ی رضوانی،من دوزخ نا کامم

تو سبزه ی رقصانی،من خاک رهت هستم

تو لاله ی خوش نامی ،من خار تنت هستم

تو باغ پر از سبزه،من دشت پراز خارم

تو شادی وپاینده،من خسته وبیمارم

تو چاه پر از ابی،من برکه ی خشکیده

تو سرو سرافرازی،من یک تاک تکیده

تو رنگین کمان نور،من ان کهنه فانوسم

تو سرتا به پا منظور،من ان گنگ و مایوسم

تو خورشید تا بانی،من چون شب چه خاموشم

نه نام انان که اسارت سر اغاز پروازشان است

خالق این اشعار جوانی است بیست و چهارساله که در خرداد ماه سال یکهزاروسیصدوهفتاد وپنج طوفان حوادث وی را دچار ضایعه نخاعی گردانید است(سام بهبهانی)

1)هرگز متنفر نشو حتی از اون کسی که دوستش داشتی ولی حالا نداری

2)بسيار بخند حتی براي کسی که در بغلش گريه کردی

3)هميشه لبخند بزن حتي به کسی که ازش متنفری

4)نگران نباش حتی اگر ديدی دست رفيقت تو دسته ديگریه

5)از ديگران کم انتظار داشته باش

6)ساده زندگی کن

7)دوسته خوبی داشته باش چون تنها رفيقه که برات مي مونه

اگر انسان می خواست کاری را ان قدرخوب, خوب انجام دهد 

آدمی طرفه وجودیست که خود را از خود هم پنهان می کند...

سکوت یعنی زندگی و مرگ یعنی فریاد،انسان ها در بیداری خواب

می بینند و در خواب هایشان زند گی می کنند

انسانیت محکوم می شود و شیطان تبر ئه...

من در انتظار ظهور باغی از جنس اقاقی...

و رسیدن به خدایی که همین نزدیکیست...

خدا یا مرا به بغضی که از تو می شکند بسپار...